Dereitos Humanos

AS MIÑAS MEMORIAS , por Adrián Rodríguez Nicolás.

Eu son Niko, un neno que vive no Sahara.
Eu e mailos meus pais viviamos nunha cabana de palla e non tiñamos para alimentarnos máis ca un pouco de arroz que nos daban eses “homes malos” como eu dicía daquela.
Un día, nunha noite de chuvia, os meus queridos pais foron obrigados á minas de diamantes para traballar. Déronme un bico na fronte e fóronse.
Á mañá seguinte, o vento do deserto despertoume. Os meus pais non estaban ao meu carón, durmindo como adoitaba pasar. Saín extrañado da cabana e empecei a preguntar polos meus pais, pero ninguén sabía deles. A miña búsqueda terminou cando preguntei a un garda:
- ¿Señor, sabe onde están os meus pais?
- Neno, sintoo, teus pais… teus pais morrearon fusilados anoite. Negáronse a traballar durante toda a noite e… así é a cousa. Pero…¿Qué fago falando cun neno destinado a ser escravo? ¡fóra! ¡noxento africano!
Eu, ao escoitar que os meus pais morreran púxenme a chorar e chorar, anque eu creo que ao garda tamén lle deu mágoa.
Seguía chorando e chorando. Empecei a marear e caín ó chan. O seguinte que recordo foi que espertaba na cama dun hospital.
- Mira, xa esperta- dicía a voz dun doutor.
- ¿Onde están os meus pais?. Por fín puiden articular palabra.
- Pobriño, levou unha forte impresión, a cal causou o desmaio.
- ¿Desmaio? –preguntou outro home que había ao lado. A min dame igual. Ese neno ten que traballar.
- ¿Está tolo? Levar a este neno a traballar tan débil é unha tolería.
- ¡Parvadas! Ese neno naceu escravo e morrerá escravo, coma os seus pais.
Eu facía o xordo, pero escoitei perfectamente toda a conversa e pensaba: “Oxalá tivese morto cos meus pais. Son un desgraciado”.
Tras unha longa discusión o home foise.
Entón eu preguntei ao doutor.
- Señor ¿convenceu ao home malo de que non… marche de aquí?
- Campión, síntoo, pero mañá marcharás a Alemaña, a traballar. Non teño outra saída. Ese home é malvado e despiadado. Deséxoche a maior das sortes, campión.
E ao día seguinte estaba nunha máquina de vapor con centos de nenos que se dirixía a Alemaña. A viaxe durou varios días.
Ao chegarmos a Alemaña fomos baixando por filas e conducían a un grupo a unha fábrica de calzado, a outro á fábrica de mobles… ao noso grupo levárono á fábrica de xoias.
Alí o primeiro día foi agotador; primeiro había que tallar a mán douscentos diamantes, despois había que limpalos todos e logo había que encaixalos nun anel ou nuns pendentes e por último había que cargar coa caixa das xoias que fixeches, recorrer un quilómetro, deixar as caixas alí e volver á fábrica, sempre vixiados por uns gardas.
E todo este traballo para logo recibir só un puñado de arroz e unha cullerada de caldo. A primeira noite chorei moito e souben como traballaban os meus pais con tal de que eu puidese comer. Queríanme moito.
- ¿Por qué choras?- preguntoume unha nena que había na cama a carón da miña.
- Os meus pais morreron traballando nisto- constestei eu.
- Os meus pais tamén morreron traballando. Pero eles facía roupa. ¿Cómo te chamas?
- Chámome Niko e veño do Sahara. Teño seis anos.
- Eu chámome Long-Chan. Son do Xapón e teño tamén seis anos.
E así fun facendo amigos.
Despois do traballo tumbabámonos nos nosas camas e falabábamos das nosas vidas e das nosas relixións.
Aprendín moito sobre os valores da vida do xudaísmo, a relixión do meu amigo Israel, do Islám, a relixión do meu amigo Salam e do sintoísmo, a relixión da miña amiga Long-Chan.
Fixen moitos amigos pero a miña mellor amiga era e é Long-Chan.
Estiven traballando e vivindo nesa fábrica durante dez anos.
Xa con dezaseis anos tiven a suficiente experiencia sobre o lugar como para facer un mapa e elaborar un plan de escape.
E así fixen. Long-Chan, Israel, Salam, eu e algúns máis dimos escapado. Uns anos despois caseime con Long- Chan.
Vivín tantas experiencias tristes e alegres que me fixen un poeta.
Actualmente xa son vello. Teño oitenta e tres anos. Sigo casado con Long-Chan e teño catro fillos que agora están axudando aos seus a facer os deberes da escola.
Agora estou aquí, diante do meu escritorio facendo un poema que expresa os dereitos, non só dos nenos, tamén dos seres humanos.


Eu non comprendo
Esta actitude tan severa,
E despois a xente dirá
Que estamos nunha era moderna.

Estou canso
De que os traten coma piollos
Cando eles na cabeza
Teñen pelo e poucos miolos.

Non deixes que eses monstros
Arruinen a túa vida
Se Valente e denuncia
Os feitos á policía.

Non deixes que se burlen
Pola túa nacionalidade,
Tódolos seres humanos
Estarán en irmandade.


(Adrián Rodríguez Nicolás)


DEREITOS HUMANOS.

O Dìa dos dereitos Humanos é un día para que tódalas persoas teñan os mesmos dereitos. Algúns deles son: á vida, a unha educación, á igualdade de razas, a un nome e a unha nacionalidade.
Este é un día moi especial para tódalas persoas porque demóstralles que todos teñen os mesmos dereitos a pesar da súa raza e do seu xénero.
Hai lugares onde nenos menores de idade non van á escola porque ós seus amos maltrátanos e obríganos a traballar duramente. Por iso e por moitas máis razóns celébrase o Día dos Dereitos Humanos para que estas cousas non ocurran.

(Rocío Penabad Alonso)



Todos temos derito a ter un nome e unha nacionalidade e a vivir nun país con Democracia.

(Iván Picos García)


Tódolos nenos temos dereito a un médico. Se estamos enfermos imos ao médico pero os nenos pobres non poden ir porque non teñen cartos. Sería unha boa idea facer un hospital para nenos pobres e que os atenderan gratis.


(Lucía Pardo Vellón)