UN DÍA DE ACAMPADA
Un día de verán a familia Souto foi de acampada ao bosque de Vilalba. A familia Souto estaba formada por catro persoas. O pai, que era de pelo castaño, de ollos negros, alto e delgado. A nai era gordecha e Loira. Sabela, a nena, era traste. Tamén era alta e delgada e moi áxil. O máis pequeño era Carlos, a quen lle gustaba moito comer, era igualito á nai, xa que os dous eran loiros.
Aquel día Sabela decidiu ir explorar o bosque, despois do almorzó. Sabela cada vez adentrábase máis no bosque sen medo ningún de perderse. Cando pensou volver cos seus pais deuse conta de que non sabía o camiño. Sabela estaba dando voltas en círculo, arredor do bosque durante horas e sen decatarse.
Cando anoiteceu meteuse nunca pequena cova que descubrira. Tiña moito medo e frío. A nena quedouse dormida durante toda a noite. Pola mañá oiu pasos de persoas e despertou.¡ Eran os seus pais, tamén había gardas e veciños daquela zona. O final todo acabou ben, Sabela prometeu non adentrarse nun sitio descoñecido.

Miguel Otero

O TRASNO E A NENA:

Lidia ía toda leda polo bosque adiante buscando froita para comer.Cándo case levaba a cesta chea de todo e ía cantando polo bosque atopouse cun trasno.
A nena parouse e preguntou:
-¿Ti quen és?
-Eu son Pitdus, un trasno, que quero ir ó mundo dos humanos para investigar.
-Encantada, eu son Lidia: Mmm… se queres… podes vir para a miña casa e investigas todo o que queras.
-¡De acordo!

Lidia dirixiuse co trasno á súa casa. Alí, ensinoulle todo. A Pitdus pareceulle un mundo fantástico. Pitdus foi á escola con Lidia e xuntos fixeron moitas trasnadas. Foron os dez días máis felices da vida de Lidia, pero ó décimo día…
-Entón…¿vaste?
-Síntoo, boto moito de menos a miña familia.
-Está ben, pero deixame acompañarte.
-De acordo

Lidia dixolle á súa nai que ia ó bosque en busca de froita.Unha vez no bosque, os dous amigos despedíronse e se prometeron que nunca se ían esquencer un do outro.
-Deica logo- dixo Lidia con dúas bagoas no ollo – Nunca te olvidarei.
Pitdus deulle as gracias por todo e dixo:
-Ata logo: Eu tampouco te olvidarei. É máis regáloche esta aperta para que nunca me olvides.

E debaixo de tódalas árbores, Lidia e Pitdus, chorando, deronse unha aperta moi longa e profunda.

Rocio Penabad

“O reencontro”

O pasado luns, no colexio Ponzos, ocorreu algo fascinante. Pouco a pouco, na clase de 6º comezaron a desaparecer nenos. Primeiro empezou por Judit, que a colleu desprevenida porque estaba a falar con Lara. Despois a Marta, e máis tarde, acabaron por desaparecer todos. A clase de 6º quedou baleira e a tutora Carmen non sabía que facer. Baixou ós baños en busca dalgunha explicación concreta, e a única e inesperada cousa que encontrou foi un trasno que fixera desaparecer os nenos porque se aburría e quería xogar con eles. Carmen, recoñeceu rápidamente o seu amiguito o trasno. ¡Era o mesmo trasno que coñecía de nena da escola! ¡como o ía esquecer! O reencontro foi moi bonito, e despois de falar calorosamente, tódolos membros da clase e Carmen decidiron quitar a hora de Coñecemento do Medio para escoitar as marabillosas historias do trasno, que se chamaba Chimby. ¡Aquel día foi o mellor de todo o año para toda a clase de 6º!

Meri Teijido

O DUENDE MÁXICO:

Ola, eu son Xosé, un neno de 12 anos.Vivo cos meus pais en Ferrol .Meu pai chámase coma eu, Xosé,e a miña nai Ana.Tódolos días festivos e fins de semana vamos ó pobo a visitar a miña avoa.
Unha mañá de sábado fumos para o pobo e tiñamos que parar no medio do camiño porque pinchou unha roda e non sabiamos que facer. Entón, cando me apoiei nunha árbore, apareceu un pequeño duende e me dixo:
-¿Qué facedes aquí ti e mailos teus pais?
-Pinchouse unha roda e non temos recambio- dixen asustado.
-Se queredes amáñoo eu. O único que tes que facer é pedirme ese desexo e listo.

Pasados cinco minutos de pedirlle o desexo ó duende, meu pai atopou unha roda na herba.Eu e mailo meu pai puxemos a roda e fumos ó pobo.
O final cando cheguei ó pobo ingún amigo meu me creu, pero me daba igual eu sabía que era certo.

Marta Quijano

Os tres amigos


Pedro, Manolo e David eran moi amigos, os tres iban ó mesmo colexio e os domingos pola mañá xuntábanse para dar unha volta en bicicleta. Ese domingo quedaron en ir ata a praia, que estaba a uns dez quilómetros da cidade onde vivían.
O ceo estaba moi oscuro e tiña trazas de chover pero os tres sairon decididos da cidade cara á praia. De repente envolveunos unha oscura néboa, casi non se podían ver entre eles. Andiveron así un bo rato ata que de repente a néboa desapareceu, o ceo despexouse e o sol brillaba moi forte. Os tres quedaron sorprendidos, non coñecían nin a estrada nin a paisaxe. Estaban perdidos.
Ó lonxe viron un home plantando arroz e foron cara el. Quedaron máis sorprendidos. Era chinés e non lle entendían nada do que dicía, viron un cartel e tamén estaba en chinés. Non entendían o que pasaba.
Chamaron polo móvil ás súas casas ¡ E tamén falaban chinés ¡
Os tres case estaban a punto de chorar e de repente volveunos a envolver a néboa, non vían nada, andaban e chocaban entre eles e de golpe a néboa volveu desaparecer. Non o podían crer, estaban xusto diante da praia.
Colleron as bicis e voltaron para a casa, non falaron nada entre eles en todo o camiño e cando se despediron na cidade prometéronse non contalo a ninguén.





Javier Lamas Vergara

A LOITA
Dende que a miña nai soupo que estaba embarazada, quixo chamarme Noa. Así foi.
Vivo no castelo de Verventio , en Ferrol e sirvo ao rei porque a miña nai e o meu pai traballan no pazo real, a miña nai de doncela e o meu pai de arqueiro. Tamén, meu irmán maior (que ten 17 anos) Daniel, traballa coma cociñeiro para a princesa Astrid. Astrid é moi amiga miña porque nos coñecemos dende moi pequechas e o seu pai púxonos ás dúas o mesmo profesor.
Neste século, o século XVI, os reis adoitan ser moi malos e pórtarse mal cos habitantes da aldea e cos sirventes. Pero a realeza de Verventio é moi boa con toda a xente. Tódalas nosas leis foron votadas e elexidas polos cidadáns para que non haxa desacordos entre eles. Por todo isto que acabo de contar eu non creo nada diso que di a xente de que as persoas de sangue azul rematan sendo codiciosas crueles e moitas máis atrocidades.
O outro día comentando este tema con Astrid, rematamos coa boca seca de falar e falar e decidimos ir ao castelo de Ceronio, que está en fronte ao noso. Neste castelo vive a princesa Alba coa que Astrid e mais eu levámonos moi mal porque é demasiado presumida e non para de dicir que o seu pai goberna mellor co pai de Astrid. O pai de Alba é o rei de Ceronio, aínda que moita xente de Ceronio vense para Verventio a causa da poca democracia do seu pobo natal.Tamén hai quen di que o pai de Alba (Broquius II) maquina a idea de destronar ao pai de Astrid mediante maxia negra. Dende que Broquius é rei, todo o mundo dí que caeu unha maldición sobre Ceronio.
Fai moito tempo que Astrid e mais eu queremos investigar sobre a misteriosa desaparición da nai de Alba.
A raíña Lluxa desapareceu en estrañas circunstancias o pasado ano, tras darse a saber a nova de que esperaba un fillo. Ademáis, o rei deixou ben claro que non quería ter nin un só fillo máis, polo que nolas dúas sosteitabamos do rei Broquius II.
Volvendo ó tema, Astrid e máis eu fumos ó castelo de Ceronio coa excusa de que iamos coller flores ao bosque. Cando chegamos ao castelo decidimos entrar pola porta do pasadizo subterráneo para non levantar sospeitas. Adentrámonos no calabozo e vimos a varias mulleres encadeadas. Entre elas, atopábase a raíña Lluxa. A pobriña estaba toda farrapenta e desnutrida. Pedíunos que por favor as sacásemos de alí. Namentres Astrid distraía ao garda da porta eu saqueinas de alí.
Ao mirar para as caras daquelas mulleres dinme de conta de que unha era … a miña avoa!. Nada máis lembrar a súa faciana fun onda ela e dinlle unha aperta como endexamais lle dera a ninguén.
A miña avoa traballaba coma escrava no anterior reino de Verventio, e fora exiliada por mor de poñerse en folga de fame a favor dunha causa xusta.
Foi moi ben recibida no pazo real xunto coa raíña Lluxa.
O rei Broquius II está en liberdade pero aínda agora, corenta e nove anos despois, Astrid e Noa, duas guerreiras reais, seguen a loitar contra o rei de Ceronio.



Inés Amarelo García
6º E.P.

Era unha vez unha nena que se chamaba Sara e que tivo un irman, que se chamaba Quique.Todo foi xenial os primeiros dias, pero Sara deuse conta de que lle facian máis caso ao meniño, estaban máis con el e xogaban máis e iso a ela molestaballe. O resultado foi que se volveu máis vaga. As súas notas baixaron e ela sempre estaba triste.Un día os pais decataronse de que algo ia mal e decidiron pasar un fin de semana xuntos. Cando chegou o día, Sara ainda estaba triste. Pero sgundo o tempo pasaba Sara iase divertindo máis e máis, ata que recuperou o seu soriso.
A hora de volver a casa Sara estaba feliz pero entretivose cunhas flores e enganouse de camiño. Cando se decatou xa se perdera. Para pasa-la noite refuxouse nunca cova, alí pensou que se non pensase nesa tonteria de que non a querían os seus pais, nada diso lle tería pasado. O bo de todo isto foi que aprendeu que os seus pais a siguen querendo.
A mañá seguinte a policia encontrouna, e todo acabou ben.
O que quero transmitir con esta historia e que ainda que teñas un irmán os teus pais vanche querer igual.


Marcos Fernandez Fabal