O TRASNO E A NENA:

Lidia ía toda leda polo bosque adiante buscando froita para comer.Cándo case levaba a cesta chea de todo e ía cantando polo bosque atopouse cun trasno.
A nena parouse e preguntou:
-¿Ti quen és?
-Eu son Pitdus, un trasno, que quero ir ó mundo dos humanos para investigar.
-Encantada, eu son Lidia: Mmm… se queres… podes vir para a miña casa e investigas todo o que queras.
-¡De acordo!

Lidia dirixiuse co trasno á súa casa. Alí, ensinoulle todo. A Pitdus pareceulle un mundo fantástico. Pitdus foi á escola con Lidia e xuntos fixeron moitas trasnadas. Foron os dez días máis felices da vida de Lidia, pero ó décimo día…
-Entón…¿vaste?
-Síntoo, boto moito de menos a miña familia.
-Está ben, pero deixame acompañarte.
-De acordo

Lidia dixolle á súa nai que ia ó bosque en busca de froita.Unha vez no bosque, os dous amigos despedíronse e se prometeron que nunca se ían esquencer un do outro.
-Deica logo- dixo Lidia con dúas bagoas no ollo – Nunca te olvidarei.
Pitdus deulle as gracias por todo e dixo:
-Ata logo: Eu tampouco te olvidarei. É máis regáloche esta aperta para que nunca me olvides.

E debaixo de tódalas árbores, Lidia e Pitdus, chorando, deronse unha aperta moi longa e profunda.

Rocio Penabad